شعر فارسی آیات غمزه

این خیابان راوی جریان جنگ و زندگی است

فاطمه زاهد مقدم — Thu, 16 Apr 2026 11:28:00 GMT

ترسی از مردن ندارد، جان تعارف می‌کند
زندگی را زیر بمباران تعارف می‌کند

عکس فرزند شهیدش را گرفته در بغل
با دلِ غمگین، لب خندان تعارف میکند

ابرها جمعند هر شب در مسیر انقلاب
آسمان موکب زده، باران تعارف می‌کند

هر طرف سبز و سپید و سرخ دارد می‌وزد
باد دارد پرچم ایران تعارف می کند

تک درخت کهنه ای در این خیابانِ شلوغ
تکیه‌گاهش را به مهمانان تعارف می‌کند

مادری با بچه ها مشغول بازی می شود
مهربانی در دلِ میدان تعارف می‌کند

کوچه را پر کرده از عطر گلاب و زعفران
لقمه‌ی حلوای داغ و نان تعارف می‌کند

موکبی با سینیِ خرما و چای دارچین
در هوای سرد، تابستان تعارف میکند

این خیابان راوی جریان جنگ و زندگی است
شب به شب امید بی پایان تعارف می کند

نمانده شبهه که «گردآفرید» لشکر ماست

فاطمه عارف نژاد — Tue, 24 Mar 2026 23:14:00 GMT

چه عاشق و چه صبور و چه ساده و زیباست
غمی ستاره‌وش از پشت خنده‌اش پیداست

همین کسی که به دامن گرفته ماهی را
همین کسی که خودش موج و ساحل و دریاست

به فکر دلهرهٔ کودکان دل‌نازک
به فکر امنیت بازی عروسک‌هاست

تکان نمی‌خورد از بادهای سرخ و سیاه
شبیه کوه، سر پُست خویش پابرجاست

یقین که حاصل جنگیدن زنانهٔ اوست
در این نبرد اگر خانه پرچمش بالاست

و کوچه دل به دلش داده بس که آرام است
و شهر تکیه به او کرده بس که بی‌پرواست

نمانده شک که نسب می‌برد به «تهمینه»
نمانده شبهه که «گردآفرید» لشکر ماست

که دل‌سپردهٔ «یا زینب» غروب دهم
که سینه‌سوختهٔ بانوان عاشوراست

و مادرانه هنوز و همیشه بی‌مانند
و مادرانه هنوز و همیشه بی‌همتاست

خانه ها، خانه های محقر

مرتضی امیری اسفندقه — Tue, 12 Aug 2025 04:41:00 GMT

خانه ها، خانه های محقر
خانه های خفه، خواب آور

خانه ها، خالی از پیک و پرواز
خانه ها، بی کلاغ وکبوتر

اهل خانه، چنان خانه خاموش
خانه چون اهل خانه مکدّر

خانه ها، سقف هایی شکسته
خانه ها، شیشه هایی مشجر

خانه ها،خواهر و مادر پیر
خانه ها، کو پدر؟ کو برادر؟

خانه ها، دردهای پیاپی
خانه ها، زخم های مکرر

خانه ها، خانه ها توسری خور
خانه ها، خانه ها، خاک بر سر

خانه ها، کُفریِ فقر و فاقه
خانه ها، ای خدا! ای پیمبر!

دور هم، عده ای سرشکسته
دور هم، جمع های مکسّر

دختران، نوعروسان شرمین
دختران، غنچه گل های پرپر

::

با شمایم، شما، خانه ها، ها!
خانه های مکافات پرور

خانه های چنین گوشِتان باز
خانه های چنین چشمتان تر

خانه های چنین در کسالت
از سرِ صبح تا شب، شناور

خانه های چنین غرقه در لوش
خالی از هر صدف، هرچه گوهر

خالی از آینه، هر چه دیدار
خالی از هر صدا، هرچه باور

خالی از راحت و هرچه خفتن
خالی از بالش و هرچه بستر

::

با شمایم، شما! خانه ها، ها!
ها! شما خانه های محقر

ها! شما خانه هایی که مظلوم
داغ دارید تا صبح محشر

ها! شما خانه هایی که شعری
غیر غربت ندارید از بر

::

خاکتان خوش تر از خون انگور
خشتتان بهتر از سنگ مرمر

تا حال من خوب است حال زندگی خوب است

فاطمه زاهد مقدم — Tue, 17 Jun 2025 15:00:00 GMT

با یک بغل دلواپسی باید
با بچه ها مشغول بازی باشم این شبها
باران و طوفانم ولی باید
یک مادر آرام و راضی باشم این شب ها

از مرز و بوم و قهرمان‌هایش
گاهی برای کودکانم قصه میخوانم
دنیا نمی خواهد ولی باید
من مادر اسطوره سازی باشم این شب ها

سجاده ام پهن است یک گوشه
تا حال من خوب است حال زندگی خوب است
آرامش این خانه یعنی من
دور از هیاهوی مجازی باشم این شب ها

حال دلم با گفتگو خوب است
وقتی که با همسایه و با دوست هم‌دردم
همصحبتی خوب است؛ بنشینید!
باید زن مهمان نوازی باشم این شب ها

چند رباعی با یاد روزگاری که در مدرسه علمیه رضویه قم تحصیل می‌کردیم.

صادق رحمانی — Thu, 24 Apr 2025 07:08:00 GMT

چند رباعی با یاد روزگاری که در مدرسه علمیه رضویه قم تحصیل می‌کردیم.

در مدرسه نیم عمر ما خام گذشت
نیم دگرش به بحث احکام گذشت
هر شب به هوای دیدنش خوابیدیم
هر صبح به زیر دوش حمام گذشت

در باب خیار ترکتازی ممنوع
با مردم قم زبان‌درازی ممنوع
در مدرسه حوض بود و ما حوزویان
آتش بودیم و آب‌بازی ممنوع

هرچند که روزگار ضیقی‌ها بود
دوران شریفی از رفیقی‌ها بود

از سطح مقدمات تا پایه‌ی هفت
این مدرسه در دست عمیقی‌ها بود

*عمیقی نام چند طلبه فامیل ابرکوهی در مدرسه علمیه رضویه قم بود.

خواندیم کتاب و مثل طوطی خواندیم
منطق‌های غلط‌غلوطی خواندیم
ای کاش که درس عاشقی می‌خواندیم
آن سال که روز و شب سیوطی خواندیم

افتخار ماست بابا

سید احمد میرزاده — Sun, 16 Mar 2025 16:51:00 GMT

افتخار ماست بابا
چون که او یک خوشنویس است
خط او بسیار زیبا
تابلوهایش نفیس است

می شود گرم نوشتن
توی خانه گاه و بیگاه
با قلم نی روی کاغذ
می نویسد قل هو الله

آن قلم نی را به نرمی
می زند توی مرکب
دست های مهربانش
می دهد بوی مرکب

او وضو می گیرد اول
بعد قرآن می نویسد
گاه نستعلیق گاهی
نسخ و ریحان می نویسد

موقع تحریر گاهی
چشم او از اشک خیس است
افتخار ماست بابا
چون که او یک خوشنویس است

بانک بی اختلاس من قلک

سعید حدادیان — Sun, 16 Mar 2025 08:50:00 GMT

باز دلتنگِ زنگ مدرسه ام
دنگ دنگی که می شود پر و بال

حسرت مشق های ننوشته،
لذت بیست های اوّل سال

مزه ی تلخ ترکه های انار
مزه ی ترش زال زالکِ کال

خنکای نسیم اول صبح
پرکشیدن در آسمان خیال

کیف و کفشی که آرزویم بود
نرسیدم به آرزوی محال

هم نوا با اذان صبح شدن
ذکر بی بی و عطر احمد و آل

با سماور چهارقُل خواندن
صبح دم شکر قادر متعال

اول صبح، دوری از مادر
زنگ آخر ترانه های وصال

آبرنگی که باز هم گم شد
بین نقّاشی از جنوب و شمال

قصّه ی جنگ رستم و سهراب
داستان قشنگ رستم و زال

قصّه ی بوسه های شیطانی
ماجرای دو مار خوش خط و خال

قصّه ی لاک پشت و مرغابی
می توان پر کشید در هر حال

قصّه های کلیله و دمنه
مکر روباه و حیله های شغال

شب باران، صدای چکّه ی سقف
صبح برفی بدون چکمه و شال

آش شلغم، بخور بابونه
چه نیازی به دکتر اطفال؟!

نرود از مشام جان هرگز
بوی بابا و عطر نان حلال

می زد از دیدن طلبکاران
گاه گاهی لب پدر تبخال

آب و نان مرا به سختی داد
تا رسیدم به درس صفحه ی دال

چند روزی شدم کمک خرجش
تقّ و تق می کند هنوز بلال

بانک بی اختلاس من، قلک
سرفه ی سکّه از گلوی سفال

شوق مشهد شکست قلک را
عمر بی بی ولی نداد مجال

شب قدر و قرائت قرآن
عالمی داشتم؛ برای مثال:

دست بی دست و پای من لرزید
از تماشای سوره ی زلزال

داستان یتیم و کاسه ی شیر
ماجرای عقیل و بیت المال

روزی از مدرسه که برگشتم،
کسی از من نکرد استقبال

تک درخت کنار خانه شکست
نکند مادرم؟...زبانم لال!

دیگر آن شوق کودکانه گذشت
!آه از عمر، عمر رو به زوال

آسمان از ولایت مولا
داد سهم مرا تمام و کمال

پدرم نوکر امام حسین
مادرم من کنیز احمد و آل

یاد آن روضه های هر هفته
عطر عود و تبسّم تمثال

با صدای گرفته ی مرشد
باز می شد همیشه راه وصال

در هیاهوی ظهر عاشورا
کشته می داد روضه ی گودال

قصّه ی انقلاب و قصّه ی جنگ
کرد خوبان قصّه را غربال

سینه سرخان مسجدی رفتند
تا فراسوی آسمان خیال

رنگ دشمن، سفید شد چون گچ
روی ظالم، سیاه مثل زغال

دوستانم شهید گمنامند
نام من شد بسیجی فعّال

سال ها رفت و پای درس حساب
کسی از حال ما نکرده سؤال

الغرض، یک کلام هم با عشق:
حکم، حکمِ تو بود در همه حال

کامل این قصیده را در لینک زیر بخوانید:
https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/92977

دامان تو پاک است، چرا دامن کوتاه؟

افشین علاء — Tue, 04 Jun 2024 10:51:00 GMT

از غرب چه دیدیم؟ به جز شوخی و شنگی
غیر از فکل و کاکل و عریانی و منگی

مغرب چه گلی زد به سر ما که اسیریم
در چنبره‌ی موحش این افعی زنگی؟

در غارت و کشتار به گردش نرسیدند
قیصر به سبک‌سیری و تیمور به لنگی

کرده‌ست تعارف به تو گر جام بلورین
کرده‌ست نهان، پنجه‌ی پولادی و سنگی

زین طایفه بگریز که دارند مهارت
در زادن زشتی و تظاهر به قشنگی

در فسق و هوس‌بارگی و سکس: صداقت
در توطئه و غارت و تاراج: زرنگی

شد زاده از او داعش و قصاب تل‌آویو
با این‌همه، مشرق زده خود را به مشنگی

دزدیده بسا یوسف از این قافله با مکر
بلعیده بسا یونس، با خوی نهنگی

بسیار خراشیده ز رخسار زنان، شرم
با پنچه‌ی چنگیز؟ نه، با ناخن رنگی

هم برده شهامت ز دل شیرزنِ شرق
هم داده به او پالتو و کفش پلنگی

برداشته از چهره‌ی مردان، خط ابرو
آویخته گیسوی دراز از سر چنگی

آمیخته شد با رژلب، بس نخِ سیگار
ای‌وای بسا دخترکان، دودی و بنگی...

[ ]

فرزند من! از پارتی غرب چه دیدی؟
جز جمعیتی بوالهوس و هیز و مفنگی

ما زاده‌ی شرقیم، چرا مد شده تقلید
از ژست سلبریتی معیوب فرنگی؟

پیوند تو با گربه و سگ نیست تجدد
نسلی رسد این‌گونه ز شیری به خدنگی

دامان تو پاک است، چرا دامن کوتاه؟
شلوار چرا پاره؟ چرا لوله‌تفنگی؟

دانم که چنین نهی ز منکر نپذیری
یا امر به معروف ز آرایش جنگی

من نیز از این شیوه‌ی اجرا به فغانم
من هم چو تو دلخونم از این گیجی و منگی

دانم که در این قافله گوش شنوا نیست
دانم ز تو خواهند فقط گوش به زنگی

اما تو به‌هش باش، مبادا بگذاری
لب را ز عطش بر لب آن مار شلنگی

ویرانگری و نسل‌کشی پیشه‌ی غرب است
اینجاست اگر شیوه‌ی سرکوب، فشنگی

پس جانب صیاد مرو از قفس شرق
هرچند نفس یافته چون قافیه‌، تنگی

در خانه‌ی خود باش و به تعمیر بیندیش
بیهوده مکن میل به آن کاخ کلنگی

جان تشنگی

شعر و کودکی — Fri, 12 Apr 2024 08:46:00 GMT

خیلی تشنه ام.
خیلی هوا گرمه.
باید بعد آب خوردن سه بار بگم
سلام برحسین.

فاطمه ۴ساله

صدا اصالت محض است در زمانه تقلید

عاطفه جوشقانیان — Tue, 26 Mar 2024 09:19:00 GMT

صدا شکوه، صدا پر طنین، جوان، متفاوت
صدا نجیب، صدا گرم، مهربان، متفاوت

صدا اصالت محض است در زمانه تقلید
در این جهان شباهت بمان بمان متفاوت

صدای تو پر از آرامش است، زندگی من!
چقدر لحن تو با لحن دیگران متفاوت

گمان کنم که صدای تو بود و اسم من آمد
مرا گرفته در آغوش ، بی‌گمان متفاوت

صدا صدای تو بود اولین صدا در گوشم
که بوسه ات وسط نغمه اذان متفاوت

صدا زمینه‌ی شور است، دستگاه تو نور است
تو روضه خواندی و می‌سوخت روضه‌خوان متفاوت

پدر ببخش مرا _نوجوان سرکش خود را_
اگر که لحن من آن‌سال ناگهان متفاوت..

فقط صدای تو می‌شد مرا به خود بکشاند
فقط صدای تو اینگونه پر توان متفاوت

زلال و ساده و جاری، صدای توست قناری
دلم چه تنگ شد آری! بخوان بخوان متفاوت

باید برای خاک خود آرش بپرورم

عاطفه جوشقانیان — Fri, 19 Jan 2024 08:17:00 GMT

آری منم.. الهه زیبایی جهان
محو من‌اند روی زمین اهل آسمان

آرام مثل چادر مادر سر نماز
محکم شبیه لحن پدر لحظه اذان

من نوبر بلندترین شاخه ام، ببین
کی می‌رسد به چیدن من دست این و آن؟

با کاج‌های توی خیابان غریبه ام
با غنچه های باغچه ی خانه، مهربان

دلدادگی ست پیشه من، لیلی ام هنوز
آوازه ام به عشق بلند است هر زمان..

رودابه، نیم تاجم و پروین و آسیه*
دنیا پر از من است، جهان را بیا بخوان

یاسر اگر خروش کند، من سمیه ام
هرجا حماسه ایست منم پشت آن نهان

باید برای خاک خود آرش بپرورم
هرگز مباد قامت این سرزمین کمان..

*نیم تاج سلماسی، بانوی شاعر حماسی سرای دوره قاجار که با سرودن شعری، مردان را به میدان رزم فرستاد.

تسبیح کهنه‌ٔ پدرم شاکلید بود

شهاب مهری — Tue, 19 Dec 2023 09:37:00 GMT

در انتظار آمدن صبح عید بود
آغوشِ سردِ پنجره گرمِ امید بود

هر قفل بسته با صلواتش گشوده شد
تسبیح کهنه‌ٔ پدرم شاکلید بود

قلبش هزار آینه شد رو به آفتاب
در سینه‌اش مزار هزاران شهید بود

او شمرخوانِ تعزیه‌ها بود سال‌ها
در چشم اهل عشق ولی روسفید بود

تقویم را ورق زده‌ام، بی حضور او
اسفند اولین ورق سررسید بود

یک روز بال و پر زد و سوی بهار رفت
آن پنجره که منتظر صبح عید بود

زمینش منم آسمانش منم

ریحانه ابوترابی — Tue, 19 Dec 2023 09:28:00 GMT

جهان من است و جهانش منم
کران تا کران کهکشانش منم

در آشوب بی نظم دنیای ترس
بغلگاه امن و امانش منم

به روی سر و کول من میپرد
زمینش منم آسمانش منم

به آغوش من باز برگشته است
به هرجا رود آشیانش منم

خداوند روزی ده و رب اوست
و مخلوق روزی رسانش منم

به هر قله ای تا نظر میکند
بلافاصله ریسمانش منم

زبانش پر از واژه ی نوظهور
و استاد فن بیانش منم

نهالم سرش گرم روییدن است
به این دلخوشم باغبانش منم

در این خانه مهمان ِ همواره است
و همواره تر میزبانش منم

پدر قهرمان است در فکر او
ولیکن ابر قهرمانش منم

اگر باد، باران، اگر آفتاب
درخت خنک سایبانش منم

به چشم کسی جلوه تا میکند
فلق ناس توحید خوانش منم...

جوان میشود، ناخدا میشود
ولی همچنان بادبانش منم...

خداوند اورا به من داده است...
بله!
مادرمهربانش منم...

سلامی از طرف خانواده ام به شما

فاطمه معصومه شریف — Fri, 08 Dec 2023 11:31:00 GMT

به لطف آتش عشقت هنوز شعله ورم
چه آتشی که مهارش نکرد چشم ترم

سلام ای که از احوال من خبر داری !
از اینکه خسته تر از قبل و بی پناه ترم

مرا پناه بده مهربان ! اگر ندهی ،
شبیه خانه به دوشان همیشه در به درم

به رقص آمده چادر سفید من در باد ‌..
منم کبوتر تو! چادر است بال و پرم

تمام راه دلم خواست پابرهنه شوم
به یاد خاطره های جوانی پدرم

برای اینکه بیندازمش درون ضریح
سپرده نامه به من خواهر بزرگ ترم

و مادرم که اگر چه شگون نداشت ولی
به جای کاسه ی آب اشک ریخت پشت سرم

سلامی از طرف خانواده ام به شما
و هر کسی که دلش پر کشیده سوی حرم

خدا کند که خودت حاجت مرا بدهی
ولی خدا نکند باشد آخرین سفرم

تو رفتی و اذان هر روز با من از تو می‌گوید

انسیه سادات هاشمی — Fri, 08 Dec 2023 09:42:00 GMT

دقیقاً ساعتی پیش از غروب روز آخر بود
هوا ابری و تو بارانی و چشمان من تر بود

به جای دست من در دست‌های تو تفنگی سرد
به جای دست تو در دست من سرمای آذر بود

به هم دستان خود را از خجالت می‌فشردم سخت
برای گفتن حرفی که از جرأت فراتر بود

برای گفتن «دلتنگ خواهم شد» که می‌دانم
اگر می‌گفتمش از سوز آن قلب تو پرپر بود

نگفتم، سر به زیر انداختم آن روزها آخر
جدایی‌ها در اوج عاشقی رزقی مقدر بود

صلاحت بود چشمانت به چشمی دل نبندد آه
نگاهم چکمه‌هایت را به جای چشمت از بر بود

دلم می‌خواست از چشمت بخوانم حرف‌هایت را
تو هم آیا نگاهت مثل من دریای احمر بود؟

لبت را می‌شنیدم وقتِ شوخی‌های بغض آلود
که بر آن خنده‌های مصحلت‌آمیز و مضطر بود

به خنده گفت بادمجان بم آفت ندارد که
ولی حرفِ دلِ آشوب تو یک چیز دیگر بود

خطر کردم سرم را اندکی بالاتر آوردم
ترازِ تشنگی در چشم‌های ما برابر بود

نگاهم کردی و بستی به یک لحظه به رگبارم
دلم یک زخمیِ تنها و چشمانت دو لشکر بود

تو آخر آنقدر جذاب بودی، قد و بالایت
نمی‌دانی در آن پیراهن جبهه چه دلبر بود

دلم لرزید لبخندی به لب‌هایم نشست و بعد
وداعت خنده‌ام را بر لبانم کشت خنجر بود

اذان گفتند گفتی راهی والفجر خواهی شد
اذان بود و از آن رو رمزمان الله اکبر بود

تو رفتی و اذان هر روز با من از تو می‌گوید
خبر یک بار و ترکش‌های خونبارش مکرر بود

این شغل مادرزادی ام را دوست دارم

زهرا سپه کار — Thu, 06 Apr 2023 08:48:00 GMT

من یک زنم آزادی‌ام را دوست‌دارم
ایرانی‌ام، آبادی‌ام را دوست‌دارم

در سایه‌ای مردانه دلگرمم به فردا
من همسر مردادی‌ام را دوست‌دارم

هم مادر و مادربزرگم خانه‌دارند
این شغل مادرزادی‌ام را دوست‌دارم

مُهر مرا از جانمازم باز برداشت
با کودک خود شادی‌ام را دوست‌دارم

می‌گیرمت ای بچّه آهوی گریزان
آهویی و صیّادی‌ام را دوست‌دارم

دور اتاقش عکس‌هایی از شهیدان
سرو دهه هشتادی‌ام را دوست‌دارم

در شهر، آزادی اسیر این و آن است
در خانه‌ام آزادی‌ام را دوست‌دارم

منم که دیده به فردای روشنی دارم

فائزه زرافشان — Wed, 05 Apr 2023 21:31:00 GMT

زنم که آینگی حسن انتخاب من است
زبان مادری ام شعر بی نقاب من است

به لمس شاپرکی تازه می شود جانم
خمیدن قد گلبوته ای عذاب من است

همین تبسم آرام، چای عطرآگین
همین نشاندن گل، کار پرثواب من است

همین حضور، همین از نفس نیفتادن
به روز واقعه معنای انقلاب من است

سؤال می کنی از حاصل صبوری هام
و خنده های خوش کودکم جواب من است

منم که دیده به فردای روشنی دارم
و چشم کودک من سوی آفتاب من است

منم که می شکفم در زلال پاکی ها
که خار چشم همه دشمنان حجاب من است

صد بار برگردم همین تصمیم را دارم

سعیده کرمانی — Mon, 27 Feb 2023 09:54:00 GMT

امیدواری در نگاه روشنش پیداست
بر روی لب‌هایش ندارد غیر حرف راست

وقتی سرش را می‌گذارد روی زانویم
حس می‌کنم دامان من بی‌انتها زیباست

او خاک بازی می‌کند من درس می‌گیرم
دنیای خاکی بازی آدم فریب ماست

سر می‌کشم فنجانی از چای خیالی را
با چادرم در خانه گاهی خانه‌اش برپاست

اسباب بازی‌های خود را زود می‌بخشد
او دل نمی‌بندد همین یعنی دلش دریاست

مهر نماز از دست او در مشت من مخفی‌ست
من این طرف هستم ولی سجاده‌ام آن‌جاست

هر لحظه از این زندگی را قدر می‌داند
نه شاکی از دیروز، نه دلواپس فرداست

من در حرم نقاش باشی می‌شوم با او
یک خط زیارتنامه خواندن واقعاً رویاست

راه توسل را چه استادانه می‌داند
گاهی نیاز خویش را با گریه باید خواست

از کینه خالی کرده قلب کوچک خود را
دنیای من دنیاست یا دنیای او دنیاست؟

گاهی تبش با یک دعای نور می‌خوابد
عرفان مگر غیر از همین بیدارخوابی هاست

صد بار برگردم همین تصمیم را دارم
مادر شدن ،مادر شدن ،مادر شدن زیباست

حس می‌کنم دنیا بهشت کوچکی دارد

سعیده کرمانی — Tue, 01 Nov 2022 01:44:00 GMT

نه جای دارد در غزل‌ها پیچش مویم
نه کافری شد بنده‌ی محراب ابرویم

معمولی‌ام آن‌قدر که پشت سرم هرگز
شهری نیفتد از نفس با عطر گیسویم

گاهی نماز صبح را با چرت می خوانم
گاهی کنار میز چرخم ذکر می‌گویم

گاهی دو دوتا چارتای انتهای ماه
وامی سبک می‌گیرد از دست النگویم

گاهی غزل در گوش بند رخت می‌خوانم
گاهی میان تشت دست از شعر میشویم

از کودکانم سادگی را یاد می‌گیرم
هر شب که می‌خوابند روی هر دو زانویم

این قصر نقلی آسمانی بی‌کران دارد
من هم کنار همسرم یک شاه‌بانویم

حس می‌کنم دنیا بهشت کوچکی دارد
نوزاد خود را صبح‌دم وقتی که می‌بویم

نسل ما نسل آرمان بودند

زهرا بشری موحد — Fri, 16 Sep 2022 00:49:00 GMT

شصت و شش بود سال موشک و جنگ
سال آژیر و ترس و بمباران

مادرم در پناهگاه آورد
دختری را به فصل تابستان

متولد شدم مبارک باد
شیشه های اتاق می لرزید

مادرم در بغل گرفت مرا
پدرم جبهه بود و می جنگید

کودکی ها به انتظار گذشت
چشم هایم به در سفید شدند

موشکی تیله های مارا کشت
بچه های محل شهید شدند

نان گران شد کسی نگفت چرا !
همه در فکر خرج جان بودند

ضرب شد در بهار پنجره ها
نسل ما نسل آرمان بودند

سالها بعد ما بزرگ شدیم
خاطرات مرا فدا کردند

همه گفتند جنگ دیگر نیست
دهه ی شصت را رها کردند

قد کشیدیم و یک تنه رفتیم
به هماوردی هوا و هوس

با جهان مدرن جنگیدیم
جبهه ی ما نداشت آتش بس

ما که از کودکی شهادت را
می شناسیم با تمام وجود

حجله ی سرخ بچه های محل
خبر تازه ای نخواهد بود

منتی نیست! گرچه این همه سال
سهم ما از زمانه حسرت بود

بهترین آرزو محقق شد
بهترین آرزو شهادت بود

باغ لاله دوباره گل داد و
فرصتی شد به عشق برگردیم

بچه های محل دعا کردند :
که مباد از دمشق برگردیم

آرامش جادوانه ای باشد و من

سیدعلیرضا شفیعی — Mon, 15 Nov 2021 07:50:00 GMT

بر لب تپش ترانه ای باشد و من
آرامش جادوانه ای باشد و من

از این همه های و هو چه حاصل؟! ای کاش
غوغای کتابخانه ای باشد و من

خودت برای خودت هیاتی فراهم کن

زهرا بشری موحد — Fri, 13 Aug 2021 16:05:00 GMT

دلت گرفته اگر، یادی از محرم کن
دو قطره اشک بریز و دو دیده خرم کن

اگر زمین و زمان را به هم بیاشوبند
خودت برای خودت هیاتی فراهم کن

بپوش پیرهن مشکی ارادت را
اتاق خلوت و آشفته‌ را منظم کن

اجاق مجلس روضه همیشه روشن باد!
مباد سرد شود داغ! چای را دم کن!

کنار پنجره بنشین و در هوای حسین
تمام منظره را غرق رقص پرچم کن

《هوا ز بادِ مخالف چو قیرگون گردید》
دو بیت روضه بخوان از غم جهان کم کن

ورق بزن صفحات شلوغ مقتل را
برو به خیمه‌ی محبوب و عهد محکم‌ کن

برو کنار فرات و نگاه کن در آب
گلوی کودک شش ماهه را مجسم کن

دلت گرفته اگر رو به کربلا برخیز
سلام کن به حسین غریب و سر خم کن

سری به نیزه بلند است و عمر ما کوتاه
تمام عمر به سر در غم محرم کن!

تشکیل خانواده

سمیه تورجی — Mon, 12 Jul 2021 19:22:00 GMT

یک شب به هم گره خورد
قلب دو تا پرنده
از لانه های آنها
آمد صدای خنده

این غنچه های کوچک
مانند گل شکفتند
قول و قرارشان را
با جیک و جیک گفتند

روی درخت سبزی
یک لانه هم خریدند
دیوارهای چوبی
اطراف آن کشیدند

امروز هم گرفتند
یک جشن خوب و ساده
بالای شاخه دادند
تشکیل خانواده.

دیروز من تویی، فردای تو منم

فریبا یوسفی — Mon, 08 Mar 2021 20:51:00 GMT

فصل نشاط توست، خوش باش دخترم
تا گریه می‌کنی، من رنج می‌برم

دنیای وحشت است، دست مرا بگیر
با من کمی بجوش، با من که مادرم

با من بیا ببین، فردا چگونه است
از من بپرس، من! من آشناترم

گاهی مرا ببر با خود به کودکی
نگذار بپّرد آن حال از سرم

دیروز من تویی، فردای تو منم
آیینه ی همیم، بنشین برابرم

جایی که زنگ نیست، جای درنگ نیست
در بی‌نهایتی بنگر که بنگرم

جز بی‌غباری‌ات، آیینه‌جان من!
هرگز نبود و نیست دلخواهِ دیگرم

گاهی به اشتباه، گاهی به اشک و آه
با هیچ‌یک نخواه، یک دم مکدرم

فرداست مقصدش، این رود می‌رود
تو روز اولی، من روز آخرم

دنیا بدون این دعاها جای خوبی نیست

هدیه طباطبایی — Tue, 02 Feb 2021 06:11:00 GMT

نیلوفرانه پیچ و تابی داشت گیسویش
این زن که حالا برف پیری هست بر مویش

این زن که حالا دردِ پا بی‌طاقتش کرده
من همچنان سر می‌گذارم روی زانویش

حالِ دلم را عصر جمعه خوب خواهد کرد
یک جرعه از فنجان چای قند‌پهلويش

چون عطر باران در مشام خاک می‌پیچد
عطر خوش برخاسته از آب و جارویش

دوری دوچندان می‌کند دلشوره‌هایم را
ساعت مبادا بگذرد از وقت دارویش

کرمان، زمستان‌های سردی با خودش دارد
بیرون نمانَد از پتو ای کاش پهلويش

حافظ بخوان، از حفظ، مثل کودکی‌هایم
از ترک شیرازی بگو، از خال هندویش

مادربزرگِ خوبِ این قصه شما هستید
من دخترِ سر به هوای ماجراجویش

آن دختر سرسخت بی‌پروا که می‌داند
هر روز و در هر لحظه‌ات هستی دعاگویش

دنیا بدون این دعاها جای خوبی نیست
گم می‌شوم در گیر و دارِ پُرهیاهویش

چراغ خانه اگر چهره اش گشاده نبود

زهرا شعبانی — Sun, 31 Jan 2021 02:59:00 GMT

چه بود حاصل دنیا، اگر اراده نبود؟
اگر امید رسیدن میان جاده نبود؟

من و تو وارث بال پرنده ای هستیم
که جز در اوج فلک، هرگز ایستاده نبود

تمام عمر به دستش دخیل می بستیم
اگرچه طبق سندها امامزاده نبود

پدر که نان شبش را به عشق ما اندوخت
ولی دریغ که هنگام استفاده، نبود

بدون او شب اندوه را چه می کردیم؟
چراغ خانه اگر چهره اش گشاده نبود

چراغ خانه زنی بود بی گمان که خدا
میان سینه ی او جز صفا نهاده نبود!!

به ما اگر گرِهِ سخت زندگی وا شد
مگر به برکت این سفره های ساده نبود

زمانه سخت زمین زد سواره هایی را
که در معیّت شان لشکری پیاده نبود

من و تو عالِمِ عشقیم و بی گمان ما را
معلمی به جز آغوش خانواده نبود

این خانه بعد رفتن تو سنگر من است

عالیه مهرابی — Tue, 08 Dec 2020 21:00:00 GMT

روی اجاق، قوری شبنم گذاشتم
دمنوش خاطرات تو را دم گذاشتم

شد آخرین لباس تنت، دستمال اشک
این روضه را برای محرّم گذاشتم

گفتی که صبر پیشه کن ای باغ مریمم
هر روز ختم سوره ی مریم گذاشتم

هر بار روی خون تو قیمت گذاشتند
غم های تازه ای به روی غم گذاشتم

هرگز تکان شانه ی دل را کسی ندید
من داغ لرزه را به دل بم گذاشتم

تو در رکاب حضرت زینب قدم زدی
من بر رکاب صبر تو، خاتم گذاشتم

حالا من و یتیمی گل های باغ تو
قابی که روی چادر بختم گذاشتم

این خانه بعد رفتن تو سنگر من است
این گونه پا به خطّ مقدّم گذاشتم

خوش آمدی به جهان ای محرّم متفاوت

مهدی جهاندار — Thu, 27 Aug 2020 11:29:00 GMT

غم بزرگ، غم مهربان، غم متفاوت
حدیث زخم و نمک، سوز و مرهم متفاوت

تمام آینه‌ها اسم اعظمند خدا را
تو ای شکسته‌ترین اسم اعظم متفاوت

میان اینهمه افسون و غمزه‌ی متشابه
کرشمه‌های تو آیات محکم متفاوت

کسی که عشق تو را دارد و کسی که ندارد
دو آدمند ولی در دو عالم متفاوت

صفوف سینه‌زنانت مُنظمند و مشوّش
منظمند و پریشان، منظم متفاوت

تو با تمام جهان فرق می‌کنی، تو که هستی؟
ضریح و تربت و آیین و پرچم متفاوت

چگونه می‌کشی و زنده می‌‎کنی، دل و جانم
فدای چشم تو، عیسی بن مریم متفاوت

تو آمدی که جهان را از این ستم برهانی
خوش آمدی به جهان ای محرّم متفاوت

شكرخدا كه سايه ی تو بر سر من است

فاطمه نوری — Sun, 26 Jan 2020 07:37:00 GMT

هجده بهار رفت، زمین شرمسار توست
آری زمین که هستی او وامدار توست

آغوش خاک‌های زمین منزل تو نیست
دست خدا برآمده در انتظار توست

ماه کبود! روی نپوشانی از علی
دریای تو همیشه دلش بی‌قرار توست

باور نمی‌کنم که تو دور از دل منی
هرجا دلی شکست همان جا مزار توست

بانوی آب‌های جهان! آبروی ما
از اشک تو، عبادت تو، اعتبار توست

شکرخدا که سایۀ تو بر سر من است
چادر حجاب نیست فقط، یادگار توست

اما تو ای سردار اوج داستانی

زهرا بشری موحد — Mon, 06 Jan 2020 09:59:00 GMT

با کودکان زخم خورده مهربانی
با مادران داغ دیده هم زبانی‌

با گریه های بی پناهان هم نشینی
لبخند بر لب های زخمی می نشانی

در روزهای جنگ مردی استواری
شب ها کنار مردم بی خانمانی

آری غریبان را غریبان می شناسند!
هرشام در شام غریبان میهمانی

غرق امیدی گرچه غم هم کم ندیدی
پیداست بِشر مومن و حزنش نهانی

می ایستی تا فصل پیروزی بیاید
باکی ندارد سرو از باد خزانی!

باکی ندارد مرد از نامردی دهر
جنگ‌ است و لای زخم دارد استخوانی

این ماجرا مانند تو بسیار دارد
اما تو ای سردار اوج داستانی

راهی است راه عشق...پایانی ندارد ‌
تا پای جانت عهد بستی که بمانی!

مواظب باش دختر! مردها را می شناسی که!

وحیده احمدی — Sat, 14 Dec 2019 06:32:00 GMT

به مادر گفتم او مردی ست با هوش و حواسی که
همیشه جمع کارش هست، مرد باکلاسی که

میان جمع دخترها ندارد با کسی شوخی
همیشه محکم و جدی و من در هر لباسی که

ببینم می شناسم کیست، از یک رنگی اش پیداست
شروع صحبتش دارد به لب حمد و سپاسی که

خدا را در تمام لحظه هایش در نظر دارد
ندارم پیش چشمانش غم و بیم و هراسی که...

نگاهم کرد مادر، گفت: می دانم چه می گویی
مواظب باش دختر! مردها را می شناسی که!

از گریه چشم‌های حسینیّه پر نم است

سیده تکتم حسینی — Fri, 20 Sep 2019 07:41:00 GMT

این خانه‌ای که خشت به خشتش پر از غم است
عمری‌ست وقف روضۀ ماه محرم است

با دست‌های پیر پدر قد کشیده است
آجر به آجرش اگر این‌قدر محکم است

در این محل نسیم اگر مویه می‌کند
از عاشقان موی پریشان پرچم است

آن پرچمی که خط به خطِ تار و پود آن
«باز این چه شورش است که در خلق عالم...» است

بر سقف نم کشیدۀ آن، ظنّ بد مَبَر
از گریه چشم‌های حسینیّه پر نم است

بر آن نشسته است اگر خاک، در عوض
اسباب یاد چادر خاکی فراهم است...

منبع:
http://www.shereheyat.ir/poetry/poems/%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86%DB%8C%D9%87

تو اشک غم حسین را پاک نکن

محمدجواد غفور زاده — Mon, 09 Sep 2019 08:23:00 GMT

این اشک رهایت از دل خاک کند
بالت بدهد راهی افلاک کند

تو اشک غم حسین را پاک نکن
بگذار که این اشک تو را پاک کند

منبع:
http://www.shereheyat.ir/poetry/poems/%D8%A7%D8%B4%DA%A9-%D8%BA%D9%85-%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86

زندگی را آرزو کن، آرزو را زندگی ...

سیده تکتم حسینی — Mon, 15 Jul 2019 09:46:00 GMT

دختر بافنده رویاهات را محکم بباف
در ترنج رنج، عرش و فرش را در هم بباف

بر گلیم چرت های پاره دارت می زنند
تیغ را بردار و خواب فرش ابریشم بباف

هفت سین از سینه ریزت سیب حوا چیده است
سبزه بالا سیر و سرکه بر دل آدم بباف

اشک شیرین، چشم لیلا، غمزه ی گردآفرید
عشق و عصمت را زلیخایی تر از مریم بباف

بیـدلی کن بر خیالاتی که می بافی بخند
فرخی شو حله ای با تار و پود غم بباف

زندگی را آرزو کن، آرزو را زندگی ...
ریشه ریشه، واژه واژه عشق را "تکتم" بباف

...

شعر و کودکی — Thu, 27 Jun 2019 20:36:00 GMT

پسرا که دوستی ندارن…

_{دختر. سه سال و نیمه}

...

شعر و کودکی — Thu, 27 Jun 2019 20:29:00 GMT

کاشکی من خدا بودم
به همه آدم ها یک عالمه بچه می دادم

_{فاطمه،۵ و نیم ساله}

...

شعر و کودکی — Thu, 27 Jun 2019 20:21:00 GMT

دوست دارم یه مردی داشته باشم که اجازه نَده من برم سر کار…

_{دختر. سه سالگی}

...

شعر و کودکی — Thu, 27 Jun 2019 20:19:00 GMT

…وقتی راستشو می گم زندگیم راحت تره.

_{امیر حسین. 5ساله}

...

شعر و کودکی — Thu, 27 Jun 2019 20:10:00 GMT

آدم وقتی ناراحت می شه نباید ناراحت بشه.

_{سید امیرحسین دهستانی 3 ساله از مشهد}

خوشحالی...

شعر و کودکی — Thu, 27 Jun 2019 20:05:00 GMT

اولین چیزی که آدمو خوشحال می‌کنه اینه که با خانواده چیزی بخوری

_{محمدحسن ۶ ساله}

شعرهايي با رديف شک‌برانگيز «فلاني»

انسیه سادات هاشمی — Thu, 13 Jun 2019 20:30:00 GMT

سرزده آمد به مهماني هماني که زماني...
دستپاچه مي‌شوم از اين ورود ناگهاني

خسته ي راه است و تنها آمده چرتي بخوابد
من غبار آلود در پيراهن خانه‌تکاني

مادرم راه اتاقم را نشانش مي‌دهد، من
مضطرب از هرچه دارد در اتاق من نشاني

مي‌نشينم گوشه‌اي از آشپزخانه هراسان
امشب از دلشوره‌ها تا صبح دارم داستاني

واي آن نقاشي چسبيده بر در را نبيني
آه! آن تک‌بيت‌هاي روي ميزم را نخواني

آن پرِ لاي کتاب حافظ، آن فالِ مکرّر
آن نشانِ لاي قرآن، خط دور «لن تراني»

صفحه‌ي آهنگ محبوبش که مي‌گفتم ندارم
واي... واي از «ياد ايامي که در گلشن فغاني...»

نه! تو را جان همان که دوستش داري کمد را
وا نکن... آن نامه‌ها و شعرهاي امتحاني

نامه‌هاي خط خطي با تمبرهاي عاشقانه
شعرهايي با رديف شک‌برانگيز «فلاني»

غرق افکارم، اذان صبح مي‌گويند، اي واي!
جانمازم! آن دعايي که... نمي‌خواهم بداني!

بسته‌ام روبان موهای تو را هم مثل پروانه

اعظم سعادتمند — Mon, 20 May 2019 19:20:00 GMT

ای دهانت لانه گنجشک‌های شاد پر چانه
کودک من ای تمام حرفهایت فیلسوفانه

صد گره وا می‌شود از بغض‌ها و اخم‌های من
می‌زنم هر بار بر موهای تا سرشانه‌ات شانه

تازگی‌ها اولین دندان پیشین تو افتاده‌ست
رفته یعنی از زمان مستی ما هفت پیمانه

با تو بازی می‌کنم دیوانه بازی می‌شوم هروقت
از نبایدها و بایدهای عقل خویش دیوانه

تا شبیه کودکی‌هایم بفهمی حرف گل‌ها را
بسته‌ام روبان موهای تو را هم مثل پروانه

کاج ما شد رها در اینترنت

مهدی پرنیان — Mon, 20 May 2019 18:36:00 GMT

در کنار خطوط سیم پیام
خارج از ده دو کاج روییدند
سالیان دراز رهگذران
آن دو را چون دو دوست می‌دیدند
::
بله آن کاج‌ها نه تنها دوست
بلکه یک زوج باوفا بودند
کاج و کاجه کنار هم با عشق
غرق خوشبختی و صفا بودند
::
زد و یک روز در ده مذکور
چیزکی باکلاس آوردند
پیشگامان صنعت آی‌تی
ای دی اس ال پلاس آوردند (ADSL+)
::
کاج با اتصال اینترنت
گشت آنلاین و با کمی تردید
سرچ کرد و ز سایت جنگل شاپ
یک عدد گوشی ردیف خرید
::
کاج ما شد رها در اینترنت
سر راهش ندید چاهی را
لایک می‌کرد هر که را می دید
فالو می کرد هر گیاهی را
::
خربزه، هندوانه، گوجه، کدو
موز و گیلاس و انبه و کیوی
یا که گل های سرخ و زرد هلند
یا علف‌های هرز بولیوی
::
کاج بی جنبه که شعور نداشت
در گروه مزخرفی اد شد
بعد هم رفته رفته پی در پی
عضو کانال های بد بد شد
::
بعد کم کم دلش هوایی شد
کاجه از چشم و چار او افتاد
دم به دم هی بهانه می آورد
دائم از کاجه می گرفت ایراد
::
تو چرا نیستی شبیه هلو
یا شبیه انار آن سر باغ
عوض سار و قمری و بلبل
شده ای منزل دویست کلاغ
::
برگ هایت چقدر سوزنی است
پوستت چون گِل ترک خورده
میوه هایت چه خشک و مخروطی ست
شاخه هایت دراز و پژمرده
::
کاج که ول کن قضیه نبود
کاجه را کرده بود بیچاره
کاجه هم زد به سیم آخر و کرد
سیم های پیام را پاره
::
مرکز ارتباط دید آن روز
انتقال پیام ممکن نیست
ده مدیر آمد و دو تکنسین
تا ببیند عیب کار از چیست
::
داده شد یک گزارش مبسوط
در دو مصرع خلاصه اش این است
که سواد رسانه ای دو کاج
طبق آمار سطح پایین است
::
جلسات عدیده شد تشکیل
با حضور دوازده ارگان
همه در قالب سمیناهار
در قم و یزد و ساوه و گرگان
::
موشکافانه بررسی شد و شد
تیمهای تخصصی ایجاد
تا بیابند راهکاری را
جهت ارتقاء سطح سواد
::
در نهایت نهاد مربوطه
با تمام توان نمود اقدام
برد بالا به جای سطح سواد
ارتفاع خطوط سیم پیام

پیرها آن روز حرمت داشتند

محمد سلمانی — Sat, 30 Mar 2019 13:22:00 GMT

بچه ها امروز روز عید ماست
لحظه های بازدید و دید ماست

پیش از این هر روز روز عید بود
زندگی سرشار از امید بود

عید و فروردین خوبی داشتیم
پیش از این آیین خوبی داشتیم

زندگی آغاز می شد با سلام
اخم هایش باز می شد با سلام

گوش ها گلبانگ بلبل می شنید
هر کسی گل گفته و گل می شنید

شاعران از نان و گُل دم می زدند
حرف های تلخ را کم می زدند

حرف ها آن روز تکراری نبود
شعرها اینقدر بازاری نبود

چشم ها پیمانه های راز بود
آسمان ها فرصت پرواز بود

قلب ها آن روز دور از هم نبود
دست ها اینقدر نامحرم نبود

مردمان پندار نیکی داشتند
عشق را کوچک نمی پنداشتند

هر کسی یار خودش را دوست داشت
سایه دیوارِ خودش را دوست داشت

می شد احساسات را غربال کرد
با کبوتر نامه ای ارسال کرد

شهرهای آشتی دروازه داشت
جارچی هر روز حرفی تازه داشت

خانه با گرمای کرسی گرم بود
کوچه با احوالپرسی گرم بود

آب جاری بود از بالای کوه
روشنی می ریخت از سیمای کوه

آب با آیینه هم فرهنگ بود
آسمان دریای آبی رنگ بود

ماه پشت ابر پنهان بود ؟ نه
روشنی محکوم کتمان بود ؟ نه

ماه در نوروز شکل داس بود
آسمان آغوشی از احساس بود

همت خورشید را فانوس داشت
کوزه استعداد اقیانوس داشت

دست روی دست معنایی نداشت
کوچۀ بن بست معنایی نداشت

پیرها آن روز حرمت داشتند
مردهای ایل غیرت داشتند

مرد بر پیمان خود پابند بود
تار موئی آیۀ سوگند بود

دامن زن جان پناه مرد بود
شانه هایش تکیه گاه مرد بود

زن شریک درد خود را می شناخت
سرفه های مرد خود را می شناخت

مرد از دیدار زن خرسند بود
بهترین سوغاتیش لبخند بود

سرزمین ما زمانی بچه ها
سرزمینی بود خیلی با صفا

ابتدا و انتهایش این نبود
نقشۀ جغرافیایش این نبود

.........................
از صفحه اینستاگرام شاعر:
https://www.instagram.com/mohammadsalmani1/p/BvPlMIZp3PX/?utm_source=ig_share_sheet&igshid=cqu5tawpp84j

پیاز نصف شده ، بغض آشپزخانه...

میثم داودی — Tue, 20 Nov 2018 11:15:00 GMT

پیاز نصف شده ، بغض آشپزخانه
و اشک رنده ی تیز هزار دندانه

لباسشویی و دلشوره های معمولش
«که باز کف به لب آورده است دیوانه »

سکوت تلوزیون در سیاهی مطلق!
به شب رسیده یک صبح ناامیدانه

برنج نام همان گریه ی رسوب شده ست
که خورده است پلوپز از آن دو پیمانه

صدای زنگ در نیمه باز یخچال و
زنی که یخ زده بر میز ، دست بر چانه

نشسته است پریشان ، فقط می اندیشد
به تار موی سفید نشسته بر شانه

به دخترانگی و آشنایی اش با خویش
_چقدر آینه با او شده ست بیگانه_

به اینکه دور خودش پیله بافته ، او که
تمام عمر صدایش زدند پروانه

به آزمایش نازایی اش که هرهفته
پرینت می شود از شرمگاه رایانه .

صدای چرخش بغض کلید را در قفل
شنید و اشک خودش را نشاند ، دزدانه

رسید شوهرش از راه ، شاخه گل در دست
و عطر خنده دوباره شکفت در خانه !

.....................

_{ز نعره کف به لب آورده رود دیوانه

هراز ، اشتر مست هزار کوهانه

حسین منزوی}

آه... با کربلا حسین چه کرد؟

محمدحسین ملکیان — Mon, 24 Sep 2018 04:33:00 GMT

دم مرگش به چشم خود دیدم
پدرم با سه یا حسین چه کرد

کمرم را شکست داغ پدر
داغ فرزند با حسین چه کرد؟

بعد عباس هیچ کس پرسید...؟
با غم بچه ها حسین چه کرد؟

آن همه درد را چه کرد حسین
آن همه درد را حسین چه کرد؟

سر از تن جدا! حسین چه گفت؟
تن بی دست و پا! حسین چه کرد؟

از بلندای تل زینبیه
زینب آن روز تا حسین چه کرد؟

با حسین آه... کربلا بد کرد
آه... با کربلا حسین چه کرد؟

بین گودال هم دعامان کرد
با همان یک دعا حسین چه کرد

با غریقان، بدون آب ببین
کشتی ناخدا حسین چه کرد

پدرم روضه خوان نبود ولی...

محمد خادم — Sun, 23 Sep 2018 20:18:00 GMT

دست هایم به زخم عادت داشت
و به دست پدر شباهت داشت

دست بابا اگرچه خالی بود
قدر یک آسمان سخاوت داشت

دشت بود و چقدر آرامش
کوه بود و چقدر هیبت داشت

پدرم روضه خوان نبود ولی
در دلش روضه بی نهایت داشت

تا صدایی نگفته بود حسین
بغض او نایِ استقامت داشت

خانه از چشم او‌حسینیه بود
خانه با اشک او طراوت داشت

مشقِ نام حسین بود و حسین
هر چه پیشانی پدر خط داشت

از صفحه ی شاعر در اینستاگرام:
https://www.instagram.com/p/BoFBH-QhawE/?taken-by=m.khadem2222

...

شعر و کودکی — Wed, 27 Jun 2018 20:44:00 GMT

مرد باید یه عالمه جیب داشته باشه

_{6 ساله/ دختر}

واژه...

شعر و کودکی — Wed, 27 Jun 2018 20:39:00 GMT

واژه
توی یک کتاب
توی یک کتابخانه ی بزرگ
زندانی است
آزاد میشود
وقتی بخوانیمش

_{محدثه طوبایی، ۹ ساله}

بی تو...

شعر و کودکی — Wed, 27 Jun 2018 20:37:00 GMT

مامان نیست
من و بابا و آبجی باهم تنهاییم...

_{الهام.سه ساله.}

...

شعر و کودکی — Wed, 27 Jun 2018 20:30:00 GMT

بیا برای همیشه با هم دوست باشیم

_{پسر. چهار ساله}

این خانه بعد رفتن تو سنگر من است

عالیه مهرابی — Thu, 31 May 2018 09:42:00 GMT

روی اجاق، قوری شبنم گذاشتم
دمنوش خاطرات تو را دم گذاشتم

شد آخرین لباس تنت، دستمال اشک
این روضه را برای محرم گذاشتم

گفتی که صبر پیشه کن ای باغ مریمم
هر روز ختم سوره‌ی مریم گذاشتم

هر بار روی خون تو قیمت گذاشتند
غم‌های تازه‌ای به روی غم گذاشتم

هرگز تکان شانه‌ی دل را کسی ندید
من داغ لرزه را به دل بم گذاشتم

تو در رکاب حضرت زینب قدم زدی
من بر رکاب صبر تو، خاتم گذاشتم

حالا من و یتیمی گل‌های باغ تو
قابی که روی چادر بختم گذاشتم

این خانه بعد رفتن تو سنگر من است
این گونه پا به خطّ مقدّم گذاشتم

به کودکان و زنان احترام می فرمود

مهدی جهاندار — Mon, 17 Jul 2017 09:05:00 GMT

به کودکان و زنان احترام می فرمود

به احترام فقیران قیام می فرمود

سلام نام همه انبیاست؛ او می گفت

سپس اشاره به دارالسلام می فرمود

کسی که در پی خورشید نیست از ما نیست

سحر می آمد و این را مدام می فرمود

کجا حرام خدا را حلال می دانست

کجا حلال خدا را حرام می فرمود

اگر که دست به پهلو گرفته ای می دید

به اشک و آه و دعا التیام می فرمود

"خوشا به حال کسانی که راستگویانند"

امام صادق علیه السلام می فرمود

از مسند اشراف بالاتر حصیری ست

سید محمد مهدی شفیعی — Wed, 05 Jul 2017 05:18:00 GMT

در گوشه ای از خلوتم سجاده پهن است
در گوشه ی دیگر بساط باده پهن است

یک سو کتاب شعر و یک سو دفتر شعر
یک مشت مضمون روی میزی ساده پهن است

همواره در این خانه ی پر رفت و آمد
یک سفره برکت، حاضر و اماده پهن است

گفتی اتاقم تنگ و تاریک است آری
تا بی کران اما برایم جاده پهن است

از مسند اشراف بالاتر حصیری ست
که زیر پای مردم آزاده پهن است

وقت اذان شد، گفتگو کافی ست برخیز
هم مهر تربت هست هم سجاده پهن است

دعا کن پاره ی قلبم! دعای تو اثر دارد

هدیه طباطبایی — Sat, 10 Jun 2017 21:57:00 GMT

به شب هایی که مادر ها نمی خوابند، فرزندم !
به لالایی به این دلشوره ها سوگند، فرزندم!

من و بابا تو را مثل نفس هر لحظه می خواهیم
برای هر دومان شیرین تری از قند، فرزندم!

الهی سایه ی لطفش همیشه بر سرت باشد
خداوندی که بخشیده به ما فرزند، فرزندم!

برایت آرزو دارم که قلب مهربانت را
به عشق آل پیغمبر(ص) زنی پیوند، فرزندم!

که اینان خوب تر از خوب تر از خوب تر از خوب
که اینان در زمین بی مثل و بی مانند، فرزندم!

و بی شک می رسد یک روز موعودی که در راه است
چنان عیدی که می آید پس از اسفند، فرزندم!

مهیّا کن زمین را تا "فرج" نزدیک تر باشد
به قدر وسع خود، با "ندبه "ای هرچند، فرزندم!

دعا کن پاره ی قلبم! دعای تو اثر دارد
دلت پاک است، نور چشم من! دلبند! فرزندم!

بیاید کاش روزی که تمام مردم دنیا
بروید روی لب هاشان گل لبخند، فرزندم! َ

همين كه منتظرم حتي براي آمدن قبضي

افشین علاء — Tue, 18 Apr 2017 02:55:00 GMT

همين كه خانه ي گرمي هست همين دوخوابه ي كم روزن
همين مثلث تكراري سه ضلع:كودك ومردوزن

همين كه حاصل عمري شعر آپارتمان نودمتري
هميشه عطر زني دارد وَ بوي پونه و آويشن

همين اتاق پذيرايي همين كه جاي نشيمن نيز
ببين چه حوصله اي دارد براي اين همه حتي من!

همين چراغ كه مي سوزد همين اجاق كه روز و شب
اگرنه بوقلمون اما به شوق اشكنه اي روشن

همين كه سايه و سقفي هست براي دوري ونزديكي
براي آمدن يك دوست براي رفتن يك دشمن

همين كه منتظرم حتي براي آمدن قبضي
چه قبض گاز، چه قبض برق چه قبض روح، چه قبض تن

همين تنازع دخل وخرج همين جدال زناشويي
همين كه: خسته شدم از تو، همين دروغ: طلاق اصلاً

همين كه دختركي دارم شبيه سوژه ي نقاشي
گلي نشسته به گيسويش هزار غنچه به پيراهن

همين كه دست مرا گيرد در ازدحام خيابان ها
به ناگهان كشدم يك سو براي ديدن يك دامن

همين كه: خسته شدم ديگر مرا به خانه ببر بابا
همين نيامده رفتن ها همين بهانه ي برگشتن...

براي دلخوشي ام كافيست براي شكر ولي بسيار
كه بايد اين همه را فردا به جا گذاشتن و رفتن...

پدر اندوه در دلهــا زیاد است... سرِ راه تو مشکل ها زیاد است

سیده تکتم حسینی — Mon, 10 Apr 2017 22:38:00 GMT

نشسته برف پیری روی مویت دلم می خواست تا باران بگیرد
تنت از خستگی خرد و خمیر است بیا تا خانه بوی نان بگیرد

بهـــــاران از تو تصویـــری ندارد، پــدر پاییـــــز تقصیـــری ندارد
نمی خواهم که در این فصل غربت دل پرمهــرت از آبان بگیرد

غریب و خسته و بی سرپناهم، سیاه است آسمان بختگاهم
برای برگ های زرد عمـــــرم بگـــو جنگل حنــابندان بگیــــرد

پدر اندوه در دلهــا زیاد است سرِ راه تو مشکل ها زیاد است
بگو کی می رسد از راه آن روز که بر ما زندگــی آسان بگیرد

خدا قوت.. نباشی خسته ای ماه از این دنیای تاریک و پر از آه
خدای یوسف ِ افتـــاده در چاه تقاصت را از ایــن زندان بگیرد..

خدا را شکــــر اگر امروز غـــــم هست
حرم هست و حرم هست و حرم هست

خودت گفتی به من امکان ندارد دل سادات در ایــران بگیرد

_ بختگاه: پیشانی...

بانک بی اختلاس من، قلّک

سعید حدادیان — Wed, 05 Apr 2017 05:18:00 GMT

باز دلتنگِ زنگ مدرسه ام

دنگ دنگی که می شود پر و بال

حسرت مشق های ننوشته،

لذت بیست های اوّل سال

مزه ی تلخ ترکه های انار

مزه ی ترش زال زالکِ کال

خنکای نسیم اول صبح

پرکشیدن در آسمان خیال

کیف و کفشی که آرزویم بود

نرسیدم به آرزوی محال

هم نوا با اذان صبح شدن

ذکر بی بی و عطر احمد و آل

با سماور چهارقُل خواندن

صبح دم شکر قادر متعال

اول صبح، دوری از مادر

زنگ آخر ترانه های وصال

آبرنگی که بارها گم شد

بین نقّاشی از جنوب و شمال

قصّه ی جنگ رستم و سهراب

داستان قشنگ رستم و زال

قصّه ی بوسه های شیطانی

ماجرای دو مار خوش خط و خال

قصّه ی لاک پشت و مرغابی

می توان پر کشید بی پر و بال

قصّه های کلیله و دمنه

مکر روباه و حیله های شغال

شب باران، صدای چکّه ی سقف

صبح برفی بدون چکمه و شال

آش شلغم، بخور بابونه

چه نیازی به دکتر اطفال؟!

دوره ی شام های نان و پنیر

دوره ی نان بربری دو ریال

دوره ی یک قران و ده شاهی

عهد یک سیر شانزده مثقال

سر سفره نگاه کارد، پنیر

باز دعوای قاشق و چنگال

شب چلّه، هوای کرسی داغ

همه بی غلّ و غش، همه خوشحال

هرکسی صبح زودتر می رفت

بود خوش تیپ خانه بی جنجال

دست مادر بزرگ، حافظ بود

تا برای همه بگیرد فال

قصّه ی غصّه ی عمو نوروز

ننه سرما و خواب آخر سال

شوق عیدی گرفتن از بابا

ناگهان «یا محوّل الاحوال»

جای ماهی سفید، در حلقوم

تیغ ماهی کپور بود و کفال

نرود از مشام جان هرگز

بوی بابا و عطر نان حلال

می زد از دیدن طلبکاران

گاه گاهی لب پدر تبخال

آب و نان مرا به سختی داد

تا رسیدم به درس صفحه ی دال

چند روزی شدم کمک خرجش

تقّ و تق می کند هنوز بلال

بانک بی اختلاس من، قلک

سرفه ی سکّه از گلوی سفال

جور کردیم پول مشهد را

عمر بی بی ولی نداد مجال

خواب دیدم در آسمان حرم

چون کبوتر پرید و شد تک خال

یاد روزی که مثل اعیان ها

دل ما هم خنک شد از یخچال

یاد روزی که چشم ما وا شد

به تماشای اوّلین سریال

قصّه ی عشق کودکانه ی من

گل نسرین باغ مش اسمال

ناگهان زیر چرخ یک نیسان

شد گل آرزوی من پامال

شعرهای فروغ فرّخ زاد

در کنار نوشته های جلال

طنزهای عبید هم دیگر

از رخ من نبرد گرد ملال

شب قدر و قرائت قرآن

عالمی داشتم؛ برای مثال:

دست بی دست و پای من لرزید

از تماشای سوره ی زلزال

داستان یتیم و کاسه ی شیر

ماجرای عقیل و بیت المال

قصه ی صبح جمعه، مهدیه

روضه ی «کافی» و اذان «بلال»

تا پلیس محلّه مسجد بود

دزد ایمان ما نشد رمّال

از عنایات دوستِ ناباب

پسر مش کریم شد اغفال

پشتِ بام و نسیم بازیگوش

رؤیت ماه اول شوّال

طعنه می زد به روی ماه تمام

از لب حوض خنده های هلال

حوض آبیّ و ماهی قرمز

عشق پیروزی، عشق استقلال

دست یک جا شکست، پا یک جا

بازی فوتبال و بسکتبال

با پنالتی، دقیقه ی آخر

تیم ما باخت از بد اقبال

نسیه می داد و ورشکست نشد

پیر اهل محل، نبی بقّال

هفته ها زیر منّت قصّاب

چوب خط همه بدین منوال

مثل پونه برای مار نبود

خواستگار بدون مال و منال

دلخوشیّ اتاق کنج حیاط

یک جهیزیّه بار یک حمّال

روزی از مدرسه که برگشتم،

کسی از من نکرد استقبال

تک درخت کنار خانه شکست

نکند مادرم؟...زبانم لال!

دیگر آن شوق کودکانه گذشت

!آه از روزگار رو به زوال

ای دل! ای دل! دل شکسته! مرنج

ای دل! ای دل! دل شکسته! منال

آسمان از ولایت مولا

داد سهم مرا تمام و کمال

پدرم نوکر امام حسین

مادرم عاشق محمّد و آل

یاد آن روضه های هر هفته

عطر عود و تبسّم تمثال

با صدای گرفته ی مرشد

باز می شد همیشه راه وصال

خیمه ی بچّه ها غریبِ غریب

چشمه ی اشک ما زلالِ زلال

در هیاهوی ظهر عاشورا

کشته می داد روضه ی گودال

قصّه ی انقلاب و قصّه ی جنگ

کرد خوبان قصّه را غربال

سینه سرخان مسجدی رفتند

تا فراسوی آسمان خیال

رنگ دشمن، سفید شد چون گچ

روی ظالم، سیاه مثل زغال

دوستانم شهید گمنامند

نام من شد بسیجی فعّال

سال ها رفت و پای درس حساب

کسی از حال ما نکرد سؤال

الغرض، یک کلام هم با عشق:

حکم، حکمِ تو بود در همه حال

بابای من آقای شیخ است

یحیی علوی فرد — Sat, 18 Apr 2015 06:00:00 GMT

بابای من آقای شیخ است
با دوستانش فرق دارد

با خواهر و داداش و مامان
خیلی زبانش فرق دارد

من مخفیانه مثل بابا
همشیره می گفتم به خواهر

گاهی اخی گفتم به داداش
یا والده گفتم به مادر

یک اتفاق جالب افتاد
یک دفعه دیشب پیش بابا

گفتم :«تفضل ، اِ ببخشید
یعنی بیا ، یعنی بفرما»

در حال خنده گفت بابا :
«این هم خودش نوعی زبان است »

بابای من آقای شیخ است
یک شیخ خوب و مهربان است

یکرنگی آسمان و دریا از تو

صادق رحمانی — Thu, 14 Aug 2014 06:44:00 GMT

چشم از من و رخصت تماشا از تو

یکرنگی آسمان و دریا از تو

مهتاب و سپیده و من آموخته ایم

ای آیینه! ساده زیستن را از تو

زنی که شال می بافد...

سیده تکتم حسینی — Tue, 24 Jul 2012 06:09:00 GMT

خیالات خودش را خسته و بی حال می بافد
به یاد کودکش امشب زنی که شال می بافد

زمستان فصل مرگ آرزو هایش رسید اما ...
نشسته با دلی از عشق مالامال می بافد

به یاد گونه های سرخ طفلش سخت می گرید
و در پایین شال او دو سیب کال می بافد

تجسم می کند لبخندهای دلربایش را
و بر لبهای شالش دانه دانه خال می بافد

و می داند که هرگز مرگ پایان کبوتر نیست
کبوتر بچه ای را با هزاران بال می بافد
...

گل پونه، گل شب بو، بخواب ای ماه غمگینم ...
و رشته رشته لالایی میان شال می بافد ...